. . .

پــایـیــز

گـــوش کــن !

صـــدای نـفـسـهـای پــایـیــز ، ایــن زیـبـاتـریـن فـصـل خــدا مـی آیــد . . .

440150582752070

نـگــرانـیـهـایــت را از بــرگ هــای درخـتـان آویــزان کـن ؛

چــنـد روز دیـگــر مـی ریــزنـد . . .

حــواســت کـجــاســت ؟!

یـک تــابـسـتـان دیـگــر هـم گــذشـت و هـیـچ مـعـجـزه ای نـشـد . . .

حــالا بـایــد دوبـاره بـه آمــدن پـایــیـز دل خــوش کـنـیـم . . .

پــایـیـزی خـوش رنـگ کـه زرد و نــارنـجــی نـبـاشــد ،

پــایـیـزی کـه دلــت نـگـیـرد و غـروبـش غـــم نـداشـتـه بـاشـد . . .

و در کــوچـه پــس کــوچــه هـایـش بـغـض نـبـاشـد . . .

پــایـیــزی کـه ،

مــهــر و آبـان و آذرش تــو را یـاد هـیـچ خــاطـره ی خـیـسی نـیـانـدازد

و دل کـنـدنـش آسـان تــر بـاشــد از دلـبـسـتـنـش . . .

یـک پــایـیــز دوســت داشـتـنـی کـه شــایــد مـــال مــن و تــو بـاشــد ،

مـیـمـانـیـم بـه امـیــد پـایـیــزی کـه نــه از فــاصـلـه خــبــری بــاشــد ،

نـه از درد ، نـه از زخــم ، نـه از جـنـگ و نـه از فـقـر . . .

بــه امــیـد پــایــیـزی که وقـتـی بـه آخــر رســیـد ،

جــوجــه ای از جــوجــه هــایـمـان کــم نـشــده بـاشــد . .

فرستادن دیدگاه